Jem, ćwiczę, choruję

 

   Jem (chyba) dobrze. To znaczy unikam rzeczy, które potęgują stany zapalne a wybieram takie, które pomagają. Dostałem podczas jednej z wizyt u reumatologa mnóstwo ulotek i broszurek na ten temat i dość stanowczo się do nich stosuję. Nie ulegam modom, nie słucham różnych samozwańczych internetowych guru. Dużo ostatnio słyszy się o wpływie tego co jemy na działanie całego naszego organizmu. I pewnie tak jest chociaż nie wiem czy nie ważniejsze jest obecnie jakiej jakości produkty stanowią nasze posiłki. Jem do syta właściwie dwa razy dziennie co ogranicza ilość skoków cukru. Opieram swoją dietę na naukowych osiągnięciach i doświadczeniach. Tak jak i moje leczenie. Jak na razie dobrze na tym wychodzę. Trzymam wagę i to dodatkowa korzyść moich działań.

   Ćwiczę bo to element dobrego samopoczucia dla emeryta. Cieszę się bo mogę to robić i staram się na miarę swoich możliwości ćwiczyć. Właściwie rower i plenerowa siłownia to wszystko co robię. Pogody już trochę chłodniejsze ale jak słoneczko zaświeci i w południe około dwudziestu stopni to ruszam cztery litery i w drogę. Rower(miejski – zaleta zamieszkiwania w metropolii) wypożyczam i na siłownię. Potem 40-50 minut ćwiczeń i jeszcze ze dwadzieścia kilometrów rowerem jakąś trasą do domu. Staram się tak robić od kwietnia i widzę, że robię postępy: ruchomość stawów zwiększyła się a i kondycja lepsza niż w czasach kiedy jeszcze osiem godzin dziennie spędzałem za biurkiem komputera w korpo. Aż się wierzyć nie chce, że jeszcze trzy lata temu miałem opuchnięte stawy i poruszałem się o kulach a założenie skarpetek było wyzwaniem.

   Choruję bo moje leczenie niestety mocno osłabia mój układ immunologiczny i wrześniowy kilkudniowy pobyt u wnuczek skończył się dla nas złapaniem jakiegoś wirusa, który objawia się uporczywym kaszlem. Żona już właściwie zakończyła a ja jestem w pełni kasłania. Dzieci załapały pewnie od rówieśników w szkole wszelkie powakacyjne „france” i podają dalej. Przypomniała mi się przestroga pani doktor, która wdrażała moje biologiczne leczenie, że to właśnie pana własne wnuki będą dla pana dużym zagrożeniem.

   Dlatego mimo kaszlu idę zaraz na rower bo szkoda dnia(21 stopni).

Zdrowia!

Robię co mogę i ile mogę

 

   Maj to miesiąc moich urodzin i od zawsze tak mam, że otrzymuję wtedy niewytłumaczalny zastrzyk dodatkowej energii. I chociaż już teraz muszę nią dysponować rozważnie to staram się zużywać ją jak najlepiej. Dzielę więc upływający czas pomiędzy wnuki i działkę od czasu do czasu zatrzymując się w domowej przystani jak kości bardziej bolą. Wnuczki rozwijają się i rosną i wielką mamy z nich radość i pociechę. Najbardziej lubię jak spotkamy się wszyscy w rodzinnym gronie i wtedy najlepiej widać kolejne postępy. W tym miesiącu udało się nam wyjechać na kilka dni nad nasze morze i więcej czasu spędzić razem. Mimo drożyzny i jeszcze chłodu mieliśmy dużo frajdy z kontaktu z wnuczkami.

   Raz w tygodniu jeżdżę na działkę bo sucho jest bardzo i nawet ostatnie opady niewiele pomogły. Jabłonie w czasie kwitnienia znów oberwały od mrozu i nie oczekuję raczej wielu owoców. Orzechy włoskie też chyba oberwały. Na gruszkach podobnie niestety. Posadzone przed wyjazdem dynie w rozsady nie przetrwały ale wczoraj posadziłem jeszcze dwie sadzonki, których nie posadziłem wtedy. Założyłem tzw. grządkę podwyższoną z gotowego tkaninowego stelaża kupionego w necie na kawałku agrowłókniny. Posadziłem już rozsadę cebuli, którą wysiałem w skrzyneczce na parapecie w połowie lutego. Mam tam już też paprykę czerwoną z nasion z owocu kupionego w markecie(podobał mi się kształt i smak), ciekawe czy urośnie coś na podobieństwo pierwowzoru. Po niewielkich deszczach przyroda robi swoje i trawy i zielsko wszelakie eksplodowały. Powalczyłem trochę piłą spalinową i ręczną i podwórko ogarnięte. Następny wyjazd to część druga czyli ogród i łączka.  Oczywiście po każdym wyjeździe nazajutrz boli trochę bardziej ale radość, szczęście i satysfakcja są cenniejsze niż ból…

... i z ostatniej chwili: 11.06.2026

Czerwiec to eksplozja zieleni!

Znów wiosna!

 

   Przezimowałem. W ciepełku i nieróbstwie – jak na emeryta przystało. Jak to mówią: Cieszy się starzec jak przeżyje marzec… No może aż tak całkiem to nic nie robiłem. W razie potrzeby i z własnej chęci odwiedzałem(częściej sam niż wraz z żoną) nasze kochane wnuczki. Radość i duma rozpiera nas, że tak rosną i że tak się rozwijają. Z najstarszą trzeba już uważać co się mówi bo potrafi przypomnieć za to najmłodsza dopiero zaczyna się mówienia uczyć więc jest pociecha z przekręcanych przez nią słów. Średnia niezmiennie wita się ściskając dziadka za szyję, coraz mocniej. Zawsze miło z nimi spędzam czas choć nie zawsze mogę fizycznie sprostać ich zabawowym pomysłom.

   Zdrowie stabilne i chyba niezłe jak na mój pesel(terapia robi swoje). A że słońce coraz wyżej i kalendarzowa i tytułowa wiosna nadeszła, znów w mojej głowie pomysły na działkową działalność. Pojechałem na cały prawie dzień i mimo wieloletniego doświadczenia, że na pierwszy raz trzeba spokojnie rzuciłem się z narzędziami na glebę jak przysłowiowy szczerbaty na suchary. Wyciąłem dwa krzaki czarnego bzu o dość grubych już pieńkach a kosą połamałem suche badyle pokrzyw, które swoją wysokością dorównywały mi. Jak już się trochę uszarpałem to wziąłem się za przygotowanie podwyższonych grządek. Kupiłem gotowe cztery sztuki i po wyściółkowaniu agrowłókniną rozłożyłem dwie z nich i zacząłem napełniać ziemią. I tu zaczęły się „schody”. Doliczyłem się, że aby je wszystkie zapełnić potrzeba prawie dwa metry sześcienne ziemi. I to mnie sprowadziło na ziemię. Może na razie spróbuję tylko dwie a potem jak sił starczy to pojadę z tym dalej. Pogoda była nie najgorsza choć był to już ostatni z serii ciepłych dni. Zapadające ciemności i wołanie żony zakończyły moje pierwsze wiosenne wysiłki. Wieczorem i w nocy odpokutowałem swoje szaleństwa bólem prawie wszystkich stawów. Aż myślałem o proszkach przeciwbólowych, których już ponad pół roku nie stosowałem. Ale jakoś przespałem do rana i było trochę lepiej. Albo to zmiana pogody albo jednak nadmierny wysiłek albo odstawiony po prawie trzech latach brania sterydowy lek tak to może sprawiły.  A może otwarcie sezonu rowerowego?...

   Cieszę się z takich dni i mam nadzieję, że będzie ich w tym roku znacznie więcej niż w ostatnich latach. Na razie na parapetach okiennych skrzyneczki i pojemniczki z rozsadą cebuli i papryki. Inne warzywa pójdą wprost do gruntu. Mam też trochę nasion aksamitek, nasturcji i nagietków do odstraszania szkodliwego robactwa. Za tydzień Wielkanoc i spotkanie u nas z córkami, zięciami i wnuczkami. Krzątanina pewnie będzie narastać z każdym dniem bo okna już się myją.

   Dobrych Świąt Wielkanocnych życzę… jeśli ktoś tu jeszcze czasem zagląda…

Minął rok...

 ...dobry rok. Chciałoby się zacytować słowa znanej piosenki. 

   Dobry bo nie czuję bólu i jestem w stanie się bez problemu przemieszczać na własnych nogach. Już czwarty miesiąc bez leków przeciwbólowych. Całkiem dobrze śpię. Życie znów zaczęło mnie cieszyć. Prawie zaczynam już zapominać o chorobie... Nawet nie myślałem, że spełni się marzenie, które obsesyjnie siedziało w mojej głowie wtedy gdy było źle. 

   Składałem na ten rok znajomym i rodzinie trochę inne niż zwykle życzenia:

"Zdrowia i żeby się spełniło tylko jedno, to największe marzenie"

Nawet jeśli marzą tylko o zdrowiu...

 Dobrego roku!